از شهدای شکنجه شده انقلاب عکس انداختم

چطور می توانستم در غسالخانه دوربینم را روی بدن های شکنجه شده شهدای سیاسی طاغوت زوم کنم؟ چطور می توانستم جلوی افسری که حکم تیر داشت دوربینم را تنظیم کنم و دکمه شاتر را فشار دهم؟ این شجاعتی بود که در ایام انقلاب همه مردم داشتند.

از شهدای شکنجه شده انقلاب عکس انداختم

به گزارش گروه رسانه های خبرنگاران، احمد نصیرپور متولد سال 1338 در شروع مبارزه های انقلابی دهه 50 حدوداً جوانی 15 ساله بود که به زحمت مادرش را راضی کرده بود تا یک دوربین عکاسی بخرد و کارش شده بود تنظیم دوربین و نگاه کردن از پشت لنز به آدم ها و پیدا کردن سوژه هایی که شاید همه قادر به دیدن آن بودند؛ اما نه از زاویه ای که احمد می دید. همین اتفاق باعث شد که هرلحظه ذوق و شوق او برای عکاسی و فشار دادن دکمه شاتر دوچندان شود.

به سال های پیروزی انقلاب نزدیک می شدیم و نصیرپور 17 ساله شده بود. حالا سوژه های عکاسی او رنگ و بوی دیگری گرفته بودند. فقط کافی بود دوربینش را تنظیم کند، آن وقت جلوی لنز دوربینش صدها زن و مرد با مشت های گره کرده قرار می گرفتند که برای راهپیمایی به خیابان های شهر آمده بودند و شعار اعتراض به رژیم شاهنشاهی را سر می دادند.

عکاس بودم و عکسی ندارم

این روزها احمد نصیرپور خیلی حال و حوصله حرف زدن ندارد؛ اما تا کلامش به توضیح اولین فریم های عکسی که در بحبوحه انقلاب گرفته باز می شود. از عکس هایی می گوید که هیچ وقت ظاهر نشد چون امکاناتش را نداشت. می گوید: من عکس می گرفتم؛ اما شرایط ظهورش را نداشتم. هرکدام از حلقه فیلم هایم را به افرادی امانت دادم تا برایم ظاهر کنند و بیاورند؛ اما آن ها رفتند که رفتند. و آرزوی دیدن خیلی از عکس ها برای همیشه بر دلم ماند. هرچند او در سن 18 سالگی برای روزنامه کیهان عکاسی کرد و همچنان عکس های اوایل انقلاب او در آرشیو روزنامه کیهان باقی است اما بازهم خودش هیچ یک از عکس هایش را ندارد.

یکدیگر را شیر می کردیم

نصیرپور می گوید: اولین صحنه هایی که از اعتراضات مردمی به خاطر دارم و توانستم عکاسی کنم وقتی بود که مردم کلانتری نازی آباد را گرفته بودند. آن موقع نگاه خبری در عکاسی را بلد نبودم و فقط از هیجانات مردم عکاسی می کردم. بعدها تلاش می کردم در همه راهپیمایی ها شرکت کنم. اغلب با رفیقم حسین فاطمی به راهپیمایی می رفتیم. او سر نترسی داشت و من هم با دیدن او به وسط میدان می رفتم. در همان شلوغی همه حواسم را می دادم به اینکه چطور دوربین آنالوگم را تنظیم کنم تا بتوانم عکس های خوبی بگیرم.

مستر عکس بگیر

یکی از همین راهپیمایی ها بود که به سربازهای اسلحه به دست خیلی نزدیک شده بودیم. سرباز مرتب به من می گفت عکاسی نکنم، من هم جوان بودم و سر نترس داشتم. حالا که فکرش را می کنم از این همه جسارت خودم و رفیقم حسین فاطمی تعجب می کنم.

در جوانی صورت سفیدتر و موهای روشنی داشتم و اغلب لباس های روشن می پوشیدم که با مد آن روزها متفاوت بود. تظاهرکنندگان و سربازها هر وقت من را می دیدند فکر می کردند من خبرنگار خارجی هستم. دریکی از همین صحنه ها که مردم و نیروهای گارد امنیتی باهم درگیر شده بودند. یکی از افسران مرتب فریاد می زد مستر عکس نگیر و با اسلحه به سمت من می آمد. اما هیچ ترسی احساس نمی کردم. همان موقع بود که به یکی از جوان های انقلابی شلیک کردند. شاید از اولین شهدای انقلاب بود. به او نزدیک شدم و صدای مردم در گوشم می پیچید که فریاد می زدند: مستر عکس بگیر تا همه ببینند این ها با مردم چه می کنند. وقتی عکس را گرفتم دوربین را محکم زیر بغلم گذاشتم و همراه با حسین فاطمی به سرعت دویدیم تا از صحنه دور شویم. به قدری در کوچه پس کوچه های خیابان پیروزی دویده بودیم که نفسی برایمان نمانده بود. بیشتر ترسمان این بود که دوربین را از ما بگیرند. هرچند این عکس ها هم مثل دیگر عکس ها هیچ وقت ظاهر نشد. شاید هم ظاهر شد؛ اما من ندیدم.

وقتی یار غارم رفت

چند وقتی گذشت. یکی از راهپیمایی های اصلی تهران بود در میدان ژاله. من آن روز نمی دانم مریض شده بودم یا درگیر مسئله مهمی بودم که وقتی حسین فاطمی به دنبالم آمد نتوانستم با او به راهپیمایی بروم و او خودش تنها رفت. بعدازظهر همان روز خبر حسین را آوردند که در راهپیمایی 17 شهریور شهید شده است. حالا یکی از دبیرستان های محله نازی آباد را به نام حسین فاطمی نام گذاری کرده اند.

شهدای زندان های سیاسی و دوربین

احمد نصیرپور بعدها عکس های شناسنامه داری از جبهه جنگ در طول 8 سال دفاع مقدس گرفت. تصویر سربازها و عشق آن ها به وطن همیشه برایش سوژه های نابی را خلق می کرد. مثل عکس سربازی که قد و قواره اش به اندازه تفنگ در دستش بود و ...

او در همان دوران انقلاب هم به دلیل نزدیکی و مجاورت منزلشان به بهشت زهرا، به غسال خانه بهشت زهرا سر می زد و عکس های زیادی از شهدا گرفته است. می گوید: هر چه به بهمن 57 نزدیک تر می شدیم تعداد شهدا نیز بیشتر می شدند. اغلب روزها را به بهشت زهرا می رفتم و از شهدا عکاسی می کردم البته بیشتر عکس ها را پنهانی می گرفتم. در بهشت زهرا نام شهدایی را که می دانستند و شناسایی شده بودند را بالای سر آن ها می نوشتند؛ اما برای شهدایی که شناسایی نشده بودند توضیحات می نوشتند. من از همه آن صحنه ها عکاسی می کردم. هرچند همیشه حضور نیروهای ساواک عرصه را برای خبرنگاران و عکاسان تنگ می کرد، مخصوصاً وقتی شهدای زندان های سیاسی را به غسالخانه می آوردند. من مجبور بودم بدون فلاش عکس بندازم تا ساواکی ها متوجه دوربینم نشوند.

در بین شهدای زندان های سیاسی شکنجه بیداد می کرد. جسد جوانی را دیدم که همه بدنش با آتش سیگار سوخته بود یا جسد جوان دیگری که دو دستش را از آرنج قطع کرده بودند و صدها تصویر دردناک. صحنه هایی که امروز حاضر نیستم آن ها را به خاطر بیاورم. هنوز هم متعجبم که چطور در جوانی چنان دلی داشتم که می توانستم این صحنه ها را نگاه کنم چه برسد به اینکه روی آن ها زوم کنم و دکمه شاتر را فشار دهم.

عکاسی از امام؛ آرزویی که زود تعبیر شد

آخرین فریم های عکس های انقلابی او در روز 12 بهمن گرفته شد؛ روزی که امام به بهشت زهرا رسید. نصیرپور می گوید: من از جایگاهی که امام مستقر شد و سخنرانی کرد خیلی فاصله داشتم. بنابراین با کمک مردم روی منبع آب رفتم تا بتوانم از بالا عکاسی کنم و جمعیت مردم را بگیرم. خیلی ناراحت بودم که نتوانستم از چهره امام عکاسی کنم. همان شب تصاویر امام از تلویزیون پخش شد و من چهره ایشان را از صفحه تلویزیون عکاسی کردم.

اما چند ماه دیگر عکاس روزنامه کیهان شده بودم و در پوست خودم نمی گنجیدم آن روزی که با آقای تهرانی، سردبیرمان به حسینیه محل اقامت امام رفتیم، نزدیک در گفتند: فقط یک نفر می تواند وارد شود. آقای تهرانی گفت: احمد تو برو تا بتوانی از چهره امام عکس بگیری. من در فاصله چند ماه که به خاطر حسرت، چهره امام را از صفحه تلویزیون عکاسی کرده بودم، حالا جلوی امام بودم و همه تلاشم را می کردم تا بتوانم دوربینم را خوب تنظیم کنم تا عکسی که در لابراتوار ظاهر می شود عکس خوبی باشد.

منبع : فارس

بازگشت به صفحه رسانه ها

منبع: خبرگزاری تسنیم

به "از شهدای شکنجه شده انقلاب عکس انداختم" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "از شهدای شکنجه شده انقلاب عکس انداختم"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید